همیشه، همین طور است:

هراس و عصبانیت کفر، از ضعف و زبونی اش، حکایت می کند.

هارون، همان کاری را می کند که منصور!

معاویه، همان فکری را در سر دارد که ابوسفیان!

و تمامتِ این اندیشه، در یک قطعنامه ی کوتاه، از زبانِ سخنگوی اینان، "یزید" :

لَعِبَت هاشمُ بِالمُلکِ ، فَلا ـ

خَبرٌ جاءَ وَ لا وَحیٌ نَزَل ! *

روزگار، ورق می خورد.

زخم های کهنه، نو می شود؛ و داغ، تازه!

همیشه، همین طور است: شیطنت، عوض می شود. امّا، جنس شیطان، هرگز!

                                               گمان شما چیست؟

آیا اندیشه های مسموم، قلم های مسموم و کتاب های مسموم ِ معاصر ـ میراث خوران و آلترناتیو های راستین ِ همان انگورهای مسموم، خرماهای مسموم و آب های مسموم نیستند؟!...

* نثر ابوالقاسم حسینجانی

             الا یا ایّها السّاقی ادر کاساً و ناولها

                                                      که عشق آسان نمود اوّل ولی اُفتاد مشکلها

نمی دانم باید تسلیت بگویم و یا برای ورود آقایم به کرب و بلا به ایشان شادباش بگویم.

آقاجان، مگر سر خود را بر نیزه ندیده اید؟ مگر بوی خون را نمی شنوید؟ آنهم با اهل بیت (ع)؟ آنهم با علی اصغر(ع)؟ با وجود زینب(س)؟ با حضور دردانهء سه ساله تان؛ رقیه(س)؟....

نه، انگار کار از کار گذشته است، قرنهاست کار از کار گذشته است.... اما، خوب که نگاه می کنی می بینی رمزی را که با تو گفته می شود، چه رازی را با تو باز می گویند: کلّ اَرض کربلا و کلّ یوم عاشورا. یعنی اگرچه قبله در کعبه است؛ امّا فَاینَما تُوَلّوا فَثَمّ وَجه الله.(بقره/۱۱۵)

یعنی هر جا که پیکر صدپارهء تو بر زمین افتاد، آنجا کربلاست؛ نه به اعتبار لفظ و استعاره.

و هر گاه که عَلَم قیام تو بلند شود عاشوراست؛ باز هم نه به اعتبار لفظ و استعاره.

و اگر آن قافله را قافلهء عشق خواندیم در سفر تاریخ، یعنی همین.

من جا ماندهء این قافله ام ! ولی هر طور باشد ، به هر طریق که امام (ع) بپسندد خود را می رسانم ـ فقط ـ من کجا و آن قافله کجا ؟ من و از خود بریدن؟ من و بی من شدن ؟ وای بر من اگر برسم و وسوسه ء سکه های اُموی نگذارد تا آب به لب های تشنهء کودکان برسانم و ...

عرفه نزدیک است ـ به کدام حرم بروم برای نگه داشتن حرمت های شکسته ؟ به کدام سو بروم برای پناه ؟ به کدامین ریسمان بیاویزم تا شاید بالا روم ؟ و چگونه معرفت یابم در عرفه؟

بلیت ماندن است مانده روی دست­های من
در این همه مسافر حرم نبود جای من؟

رفیق عازم سفر، فقط «سلام» را ببر
سفارش مریض حضرت امام را ببر

"سلام نسخه" را ببر ببین دوا نمی‌دهد؟
از او بپرس این مریض را شفا نمی‌دهد؟

 چقدر تا تو با قطارها سفر کند دلش؟
چقدر بگذرند زایرانت از مقابلش؟

چقدر بادهای دوری­ات مچاله‌اش کنند؟
و دوستان به روزهای خوش حواله‌اش کنند؟

...

مرا طلای گنبد تو بی­قرار می‌کند
کسی مرا به دوش ابرها سوار می‌کند

خیال می‌کند که دیدن تو قسمتش شده
همین کسی که دارد از خودش فرار می‌کند

...

به بادهای آشنای شرق بوسه می‌دهد
به آتش ارادت تو افتخار می‌کند

به این امید، ضامن رؤوف، تا ببیندت
هی آهوان بچه‌دار را شکار می‌کند

هزارتا غروب در مسیر ایستاده‌ام
به هر که آمده به پای­بوس نامه داده‌ام

 من از کبوتران گنبد تو کمترم مگر؟
که بعد سال­ها نخوانده‌ای مرا به این سفر

قطارهای عازم شمال شرق می‌روند
دقیقه‌های بی تو مثل باد و برق می‌روند

کسی بلیط رفتنی به دست من نمی‌دهد
به آرزوی یک جوان خام تن نمی‌دهد

بلیت ماندن است مانده روی دست­های من
در این همه مسافر حرم نبود جای من؟

                                                مهدی فرجی

   دفتر مرا
   دستِ درد می زند ورق
   شعر تازه‌ی مرا درد گفته است.
   درد هم شنفته است.

   پس در این میانه من
   از چه حرف می زنم؟
   درد، حرف من نیست.
   درد، نام دیگر من است.
   من چگونه خویش را صدا کنم؟!

* همشهری آنلاین

        حرفهای ما هنوز ناتمام ...
                                        تا نگاه می‌کنی : 
                                                           وقت رفتن است
         باز هم همان حکایت همیشگی !
                                              پیش از آن که با خبر شوی !
         لحظه عزیمت تو ناگزیز می‌شود
         آی ...
         ای دریغ و حسرت همیشگی ! 
         ناگهان
                         چقدرزود 
 
                                    دیر می‌شود !

                                    مرحوم قیصر امین پور ـ روحش قرین رحمت و یادش گرامی باد