سلام

طاعات تون قبول باشه انشاءالله

خیلی وقته ننوشتم، دستم به کیبورد نمی رفت، دیدم بهترین شروع اونهم بعد از گذشت بیست و چهار روز از رمضان المبارک ذکر سقای کربلاست؛ می گن هر موقع آب می نوشی بگو یا حسین این روزها هر موقع آب می بینی و نمی نوشی بگو یا ابالفضل

غفلت اگر که دامن ما را رها کند                       دل دائما هوای حریم شما کند

بودن میان روضهء تو اعتبار ماست                    ما را خدا ز روضه مبادا جدا کند

مالم اگر حلال بود خرج روضه است                     تا مادرت به روزی ما اعتنا کند

باشد صله به مادر تو گریه بر غمت          در بین گریه فاطمه (س) ما را دعا کند

قیمت بده به ما که نداریم ارزشی               شاید خدا که هستی ما را فدا کند

ما خلق گشته ایم شبیه شما شویم         چشمان ما به چشم شما اقتدا کند

بی غسل و بی کفن شدنم آرزو بود                  ارباب ما بگو ز عنایت، خدا کند

باید ز چشم حضرت عبّاس(ع) روضه خواند       شاید خدای قسمت ما کربلا کند

با دیده ای که تیر میانش نشته است      آیا شود که گوشهء چشمی به ما کند؟

جواد حیدری

ای همسفر زینب!

کار تو، نبش قبرهای هر روزهء مردم بود: قبرهای روزمرّگى و عافیت طلبى و عادت، قبرهاى سر به زیرى و سکوت و سلامت، قبرهاى "بیعت کردن" و "به روى خود نیاوردن"!

از مدینه ـ به مکه که در آمدى ـ بر سر چهارراه اطلاعاتى اسلام ـ چهار ماه، انتظار کشیدى که همه مردم جمع شوند، و درست در همان وقتى که همه آمدند، تو شروع کردى به بیرون رفتن! و این یعنى:

آب زدن بر چشم هاى خواب آلودهء ساده بین، در هم شکستن قبرستان هاى بسته بندىِ شبانه روزى، فرو پاشاندن دیوهاى دروغ و دورویى، و گسستن "بند" از دست و پاى نگاه و حرکتِ بنده هاى خدا ـ براى خوب دیدن و رها شدن و به خداى خود پیوستن... * 

... و تو، ای آن که در سال شصت و یکم هجری هنوز در ذخایر تقدیر نهفته بوده ای و اکنون، در این دوران جاهلیت ثانی و عصر توبه^ء بشریت، پای به سیاره زمین نهاده ای، بگو تا خودت بدانی، محرم دارد می آید، زود باش تصمیمت را بگیر؛ قطعه قطعه می شوی برای حسین(ع) یا زر می ستانی برای قطعه قطعه کردنِ ....  مباد بر ما که دین را سر ببریم.... 

نومید مشو، که تو را نیز عاشورایی است و کربلایی که تشنه خون توست و انتظار می کشد تا تو زنجیر خاک از پای اراده ات بگشایی و از خود و دلبستگی هایش هجرت کنی و به کهف حَصین ِ لازمان و لامکانِ ولایت ملحق شوی و فراتر از زمان و مکان، خود را به قافله^ء سال شصت و یکم هجری برسانی و در رکاب امام عشق به شهادت رسی...

* برگرفته از بانک ادبیات عاشورائی http://www.emamhossein.com   

امروز ، عرفه است ؛ روز عرفان ، روز شناخت 

روز پشت پا زدن به آنچه که تو را از حسین (ع) و قافله اش دور می کند!  

روز جدا شدن حق و باطل ، روز تمیز دادن امامت حقّ و خلافت مُفسد موروثی معاویه ...  

دعای عرفه (منصوری) 

وقتی به عرفه رسیدیم ... 

امام حسین(ع) مظهر عزّت خدا

زیارت حضرت ابالفضل(ع) در روز عرفه

نیایشی عرفانی ـ برگزیده ای از دعای عرفه  

التماس دعا

 امام حسین علیه السلام مظهر عزّت خدا

در شرح این جمله دعا «یَا مَنْ خَصَّ نَفْسَهُ بِالشُّمُوخِ وَ الرِّفْعَةِ فَأَوْلِیَاؤُهُ بِعِزِّهِ یَتَعَزَّزُونَ وَ یَا مَنْ وَضَعَتْ لَهُ الْمُلُوکُ نِیرَ الْمَذَلَّةِ عَلَى أَعْنَاقِهِمْ فَهُمْ مِنْ سَطَوَاتِهِ خَائِفُونَ»  

با تشریح عزّت خدا، رسول خدا و مؤمنان، در جمع میان عزت خدا و عزت غیرخدا سه راه حل ارائه شده است:

1 ـ خداى سبحان اولاً و اصالتاً عزیز است و دیگران ثانیاً و تبعاً از عزت برخوردارند.

بنابراین، احتمال عزت خدا اصلى و به خود او انتساب دارد، اما عزت رسول خدا و مؤمنان برگرفته از انتساب و ارتباط آنان با خداست.

2 ـ خداى سبحان اولاً و بالذات عزیز است ولى دیگران ثانیاً و بالعرض از عزّت برخوردارند.

در این دو قسم، اسنادِ عزّت به غیرخدا، اسناد الى ما هو له است، لیکن به جهت تبعیت و عرضى.

3 ـ خداوند حقیقتاً عزیز است و دیگران مجازاً عزیزند.

سپس در مقام قضاوت فرموده اند:

«مقتضاى بینش توحیدى آن است که هر کمالى ویژه ذات اقدس الهى است، از این رو عزت نیز مختص اوست و دیگران اصلاً عزتى ندارند، پس اگر بخواهند از عزّت یا سایر کمالات بهره مند شوند، در سایه خلافت الهى و آیت حق بودن، شدنى است.»

در این قسم اصطلاحاً، اسناد عزّت به غیر خدا اسناد الى غیر ما هو له است.

سپس افزوده اند:

«جمله امام حسین(علیه السلام) به یکى از سه راهِ پیش گفته تفسیر مى شود، هر که ولىّ خداست به یکى از راه هاى سه گانه، از عزّت برخوردار است و امام حسین(علیه السلام) از نوادر اولیاى الهى و مظهر عزّت خداست و دیگران نیز بر اثر ارتباط با او و دیگر معصومان(علیهم السلام) ـ این ارتباط به صورت پیروى از خدا ظهور مى کند ـ به عزّت مى رسند.

اما اگر سرکشى و گناه کنند، نه تنها عزّت اصلى و ذاتى و حقیقى ندارند، بلکه از عزّت تبعى و عرضى و مجازى نیز بى بهره اند. از این رو، در مقابل سرفرازى مجازى انبیا و اولیاى الهى، جبابره و سلاطین ستم پیشه هیچ عزّتى، حتى عزّت مجازى ندارند. سربلندى ادعایى آن ها درونى و غلط و پندارى و برگرفته از گناه است. و بر اثر طغیان و عصیان، خودشان را عزیز مى پندارند...

از این رو، امام حسین(علیه السلام) عرضه مى دارد: تنها اولیاى خدا بر اثر پیوند با او عزیز مى شوند، اما سلاطین و عزیزان خیالى که چنین ارتباطى با خداوند ندارند، یوغ ذلّت بر گردن خویش نهاده اند.»  

برگرفته از www.aviny.com